Persoonlijk Vietnam

Claustrofobie in Cuc Phuong National Park in Vietnam

natuur in cuc phuong

Tijdens onze reis door Vietnam besloten we een bezoekje te brengen aan Cuc Phuong, een nationaal park in de regio Ninh Binh, Noord-Vietnam. De neef van onze hoteleigenaar bracht ons, uiteraard tegen betaling, naar het nationale park. Wat een leuke dag had moeten worden eindigde in een tranendal. Waarom? Dat lees je hieronder.

 

Op de heenweg kwam de regen met bakken uit de lucht. Dit baarde mij al enige zorgen, aangezien een nationaal park meestal niet uit praktische, geasfalteerde wandelpaden bestaat. Onze chauffeur wuifde mijn zenuwen weg en zei dat alles goed zou komen. De dag in Cuc Phuong begon met een bezoek aan de bedreigde dieren-opvang. Hier zaten voornamelijk zeer zeldzame Delacour’s Langour-apen welke onderschept waren bij de grens om vanaf Vietnam naar China gesmokkeld te worden. Prachtig om te zien hoe de apen hier in drie fases met groeiende vrijheid, uiteindelijk weer terug het wild ingelaten worden. Vervolgens was het tijd voor de schildpaddenopvang. Iets minder indrukwekkend, maar even belangrijk! Veel soorten worden ernstig bedreigd omdat schildpaddensoep gezien wordt als delicatesse. Voor het voortbestaand van de soort zijn dit soort centra dus van levensbelang.

 

Na een lunch met een lekkere kom pho reed onze chauffeur ons naar de ingang van het nationaal park. Met de woorden: “Walk for 2 to 3 hours and you’ll find me at the other end of the path,” nam hij ineens afscheid van ons en voordat we het in de gaten hadden reed hij weg. Even waren we in verwarring aangezien we altijd in de veronderstelling waren geweest dat er iemand met ons mee zou gaan het park in. De regen kletterde onverminderd door op onze paraplus toen we het junglepad op liepen. Al snel werd duidelijk dat het nog wel eens een uitdaging kon worden om het er zonder kleerscheuren vanaf te brengen: na een paar honderd meter stuitten we op een waterval die door de heviger regenval volledig over het pad heen liep. Angsthaas als ik ben, wilde ik meteen omdraaien. Mijn vriend merkte terecht op dat er niemand op ons stond te wachten aan die kant en dat we ook met geen mogelijkheid in contact met de chauffeur konden komen. Uiteindelijk heb ik me over mijn angst heen gezet en ben ik door het stromende water gelopen.

 

cuc phuong2

 

Het park was overweldigend mooi en ons junglegevoel werd versterkt door de aanhoudende regen die voor een mystieke sfeer zorgde. De paden waren op de meeste stukken goed begaanbaar, maar op sommige punten was het spekglad. Na ongeveer een uur gelopen te hebben stuitten we op een omgevallen boom. Helaas lag het stuk met takken precies op ons pad, waardoor we een kluwen van takken moesten doorworstelen om aan de andere kant te komen. Op dit punt begon ik daadwerkelijk bang te worden. Bang voor wat we nog meer tegen zouden komen en bang dat we op een bepaald punt niet meer verder zouden kunnen. Daarnaast speelde mijn claustrofobie enorm op. Dit gevoel was een vreemde gewaarwording, aangezien claustrofobie normaal in kleine ruimtes om de hoek komt kijken. In dit geval was er het omgekeerde aan de hand: jungle zo ver als mijn oog kon rijken zonder enig oriëntatiepunt zorgde ervoor dat ik het ontzettend benauwd kreeg. Ik wilde weg!

cuc phuong 2cuc phuong pad

 

Het pad was maar zo’n 6 kilometer lang maar vanwege de slechte staat waarin het verkeerde en het feit dat we veel bergje-op-bergje-af liepen leek er geen eind aan te komen. Ik hield er de pas in en kon alleen nog maar denken aan het einde. Zonde, want hierdoor genoot ik totaal niet meer van de mooie omgeving. Toch kon ik op dat moment de knop niet meer omzetten. Mijn enige doel was om het park uit te komen. Uiteindelijk, na 2 uur gelopen te hebben kwamen we bij een t-splitsing en wisten we niet welke kant we op moesten. Ik vloek nooit, maar op dat moment heb ik onze gids flink vervloekt. We waren onderweg helemaal niemand tegengekomen en nu stonden we hier, zielsalleen zonder te weten welke kant we op moesten. Het informatiebord stelde dat links een guesthouse was en rechts de trekking route vervolgd werd. We gokten dat we rechts moesten en besloten dat we anders altijd nog het guesthouse op konden zoeken. Na nog zo’n 20 minuten ploeteren hield het pad ineens op. Ik had het niet meer en de tranen rolden over mijn wangen. Achteraf gezien misschien overdreven, maar mijn gevoel was op dat moment heel echt: ik was daadwerkelijk bang dat we de uitgang niet zouden kunnen vinden. We liepen het hele stuk terug en namens ons voor om bij het guesthouse navraag te doen. We passeerde het informatiebord, sloegen een hoek om en…. jawel, daar stond onze gids met een brede glimlach op ons te wachten. Toen hij mijn gezicht zag zei hij: “Are you okay?” Ik heb wijselijk mijn mond gehouden.

 

Heb jij wel eens een ervaring op reis gehad waarbij je écht bang was?

Dit vind je misschien ook leuk

17 Reacties

  • Reageer
    Kirsten | Travelaar.nl
    8 januari 2015 op 18:47

    Jeetje, heavy! Ik snap helemaal dat je in paniek raakte.. Had mij ook kunnen gebeuren! Gelukkig heb ik (nog) niet zoiets meegemaakt.. Ik moet er ook niet aan denken!

    • Reageer
      Kimber
      10 januari 2015 op 15:53

      Toen ik dit aan het schrijven was, voelde ik me best wel een aansteller. Maar op dat moment was het zo ontzettend echt. Stom is dat eigenlijk.

  • Reageer
    Stéphanie | Expeditie Aardbol
    9 januari 2015 op 08:50

    Oh wat een nare ervaring! Zou precies hetzelfde hebben. Dat je zo verblindt bent door angst en zorgen dat je helemaal niet meer van de ervaring kan genieten.

    • Reageer
      Kimber
      10 januari 2015 op 15:54

      Precies dat inderdaad! Zonde, want het was er geweldig mooi en het was ook echt een unieke ervaring. Alleen nam de angst echt de overhand en kon ik dat gevoel niet meer loslaten.

  • Reageer
    Tikva - Gezin op Reis
    10 januari 2015 op 19:47

    Bah helemaal geen leuk verhaal, moet gelijk aan die meiden in Panama denken. Gelukkig dat het bij jullie wel helemaal goed is gekomen en je toch het pad wel kon volgen.

    • Reageer
      Kimber
      11 januari 2015 op 09:28

      Oh, ja! Dat verhaal ging me ook niet in de koude kleren zitten. Gelukkig viel het bij ons inderdaad uiteindelijk mee, maar je moet er toch niet aan denken!

    • Reageer
      Let's travel and see
      12 januari 2015 op 17:38

      Precies dit! Dat was ook de eerste gedachte die bij mij op kwam! Kan me je angstige gevoel heel goed voorstellen, Kimber!

  • Reageer
    Simone
    10 januari 2015 op 21:20

    Jeetje wat een heftige ervaring! Ik denk dat ik niet heel anders had gereageerd hoor. Wij hebben iets vergelijkbaars meegemaakt in Maleisie waar we een tochtje zouden doen van maximaal 4 uurtjes, wat uiteindelijk een zware jungletocht van ruim 8 uur bleek te zijn. We waren onvoorbereid, waren net aangekomen in maleisie dus nog last van jetlag en niet gewend aan de hitte. Ik ben toen op gegeven moment ergens op een boom gaan zitten en ik was in staat om daar gewoon maar te blijven zitten. Ik was zooooo moe, moedeloos en die jungle werkt dan inderdaad ineens heel beklemmend. Bah…

    • Reageer
      Kimber
      11 januari 2015 op 09:26

      Wow, dat is ook geen prettige tour geweest voor jullie! 8 uur lijkt me echt slopend, vooral als je daar totaal niet op voorbereid bent. Heftig zeg!

  • Reageer
    kim
    10 januari 2015 op 21:31

    wow wat vervelend! Gelukkig dat het goed is afgelopen.. die gidsen hebben volgens mij niet altijd door wat toeristen wel en niet zien zitten 😉

    • Reageer
      Kimber
      11 januari 2015 op 09:27

      Volgens mij ook niet! Sowieso had hij niet gevraagd of we een telefoon of zelfs maar een fles water bij ons hadden. Dat vond ik achteraf gezien zo slecht. Gelukkig leer je er zelf wel van dat je van te voren wat kritischer moet vragen wat een tour precies inhoud. Hopelijk voorkomen we het zo volgende keer :).

  • Reageer
    Joost | TheWorldAround
    13 januari 2015 op 19:40

    Wat naar! Zo’n gids heeft dan helemaal niet door wat hij eigenlijk doet. Ik kan me heel goed voorstellen dat je zo in paniek raakte. Ik had een keer wat vergelijkbaars. Toen gingen met een local in een afgelegen stuk jungle op java in (de 23e en 24e bezoeker dat jaar, en we waren er in juli). Het werd donker en hij verdwaalde. Tot overmaat van ramp nam hij toen ook nog een slok van de gasoline, ipv zijn water. Ik was doodsbang, we wisten helemaal niet waar we waren. Uiteindelijk komt zoiets meestal wel goed, maar op zo’n moment is dat natuurlijk wel schrikken!

    • Reageer
      Kimber - Reisgenie
      14 januari 2015 op 15:46

      Wow, Joost, wat naar! Dat is inderdaad echt schrikken zeg. Ik moest stiekem wel even lachen om de gids: zo te lezen was hij zelf ook lichtelijk van slag ;). Gelukkig is het uiteindelijk goed gekomen en achteraf kun je er waarschijnlijk best om lachen, maar op het moment zelf is het doodeng.

  • Reageer
    TypischKim
    15 januari 2015 op 20:41

    Wat een nare ervaring zeg!

  • Reageer
    Sheelagh
    16 januari 2015 op 13:27

    Heftig verhaal ! De foto’s zien er wel top uit. Mijn naarste ervaring op reis (inclusief huilen van angst) was een ‘nachtwandeling’ door de jungle in Ecuador, ik heb nog steeds af en toe nachtmerries over de insecten die ik daar gezien heb 🙂

    • Reageer
      Kimber - Reisgenie
      17 januari 2015 op 08:42

      Hahaha oh, dat kan ik me ook zo goed voorstellen! Midden in de nacht enge beestjes, brrr… zou ook niks voor mij zijn.

  • Reageer
    Romi
    10 februari 2015 op 16:37

    Empathisch aangelegd als ik ben, kan ik me helemaal voorstellen dat je je claustrofobisch voelde en uiteindelijk moest huilen! En dan staat die gids je uiteindelijk met een grijns op te wachten…. 🙁 het is er prachtig, maar zou het doodeng vinden. Ik als groot dierenliefhebber vind het dan wel weer heel mooi om te lezen hoe er gezorgd wordt voor de aapjes en schildpadden 🙂 dierensmokkelaars zijn maar gemene mensen, vind ik 🙁

Reageer